Szukaj

Mam na imię Ania. Jestem mężatką od 26 lat i matką czwórki chłopców. Jeden z synów od urodzenia jest niepełnosprawny (choroba autystyczna). Aby zapewnić mu właściwą opiekę zrezygnowałam z pracy, a sama borykając się z nienajlepszym swoim zdrowiem czułam się osamotniona i zagubiona. Trwało to dosyć długo. Moim ratunkiem były spotkania modlitewne w parafii kolejowej, ale potrzebowałam bliskich relacji, modlitwy wstawienniczej, towarzyszenia w moim cierpieniu. Kiedy dowiedziałam się o rekolekcjach ignacjańskich organizowanych przez o. Jacka Paluchniaka, z radością przystąpiłam do nich wraz z mężem. Były one przełomowym okresem w moim życiu, ponieważ całkowicie Pan Bóg zmienił moje myślenie o mnie samej. Uwierzyłam, że Jezus kocha mnie taką, jaką jestem; uzdrowił moje zranienia i odrzucenia od najwcześniejszych lat. Jego bezwarunkowa miłość wyzwoliła we mnie pragnienie kochania Go nade wszystko, poznawania i naśladowania. W międzyczasie musiałam udać się do szpitala ze względu na dolegliwości kardiologiczne. Po ludzku bałam się, ale jak zobaczyłam innych ludzi w jeszcze gorszym stanie (ja przynajmniej byłam na chodzie) zaczęłam im usługiwać i dzielić się z nimi wiarą w Boga. Wkrótce zapomniałam o swoich dolegliwościach, byłam taka szczęśliwa, że mogłam tym chorym służyć. Kiedyś zamknięta, dziś mam odwagę mówić o Jezusie tym, do których On mnie posyła. Niedawno podczas spaceru poczułam przynaglenie do odwiedzenia sąsiadów. Mimo wątpliwości przekroczyłam próg domu. Okazało się, że sąsiad jest bardzo chory, wrócił dopiero co ze szpitala. Bardzo ucieszył się z odwiedzin, a czując się rozumiany przeze mnie otwarcie dzielił się swoimi problemami. Kiedy o. Jacek zaproponował nam dalszą formację w ramach komórek parafialnych przyjęliśmy ją z radością. Jesteśmy w jednej z takich komórek otwarci na głoszenie miłości Bożej tym wszystkim, których spotykamy w swoim życiu. Panie Jezu, dziękuję Ci za to, że mnie odnalazłeś i przywróciłeś godność dziecka Bożego.

Anna.

Pan Bóg ma nieograniczoną ilość sposobów na to, aby pociągnąć do siebie człowieka. Gdy o. Jacek zaproponował mi zaangażowanie w parafialne komórki ewangelizacyjne to przyznam, że na początku miałem wielką obawę. Szatan roztoczył przede mną wszystkie możliwe argumenty, abym się nie angażował. Oto niektóre z nich: przecież jesteś taki słaby i grzeszny, nie masz czasu dla rodziny a co dopiero na ewangelizację, twój przykład będzie antyświadectwem, zajmij się wpierw sobą. Wielką pomocą w rozprawieniu się z tymi wątpliwościami było wcześniejsze przeżycie rekolekcji ignacjańskich, w których doświadczyłem jak bardzo Jezus chce do mnie wejść i leczyć te najsłabsze miejsca. Poprzez uczestnictwo w komórkach Jezus pokazuje mi jak wielki jest głód Boga w spotykanych ludziach. Mnie daje siły do codziennego podnoszenia się z moich upadków i zaniedbań, tak, aby mogła wzrastać moja wiara i zaufanie w Jego moc. On wciąż mnie zaskakuje proponując robić rzeczy, na które wcześniej nigdy bym się nie odważył jak chociażby to świadectwo. Na koniec chciałem podzielić się jeszcze jednym aspektem mojego trwania w komórkach, dzięki któremu Jezus wlewa w moje serce wielką radość i entuzjazm. Jest nim posługa muzyczna (kiedyś już byłem animatorem muzycznym). Gra na gitarze i wspólny śpiew jest tak szczególnym dla mnie czasem jakby Jezus uchylał dla mnie rąbek nieba. Dziękuję Ci Boże za ten dar i za wszystkie inne, dzięki którym mogę doświadczać Twojej obecności opieki i miłości.

Tomek

Od dawna miałam ogromne pragnienie zrobić coś więcej dla Jezusa, jednak ciągle wynikały różne przeszkody, by ono zostało zrealizowane. Czując, że są mi stawiane coraz większe wymagania zagłuszałam wezwania, tłumacząc się swoimi słabościami, czy brakiem kompetencji. Ogarniały mnie przytłaczające wątpliwości, a przede wszystkim przeświadczenie, że do ewangelizowania powołani są inni. Mimo, iż moja praca zawodowa daje mi ku temu szerokie możliwości i nieraz z nich korzystałam, to wciąż miałam niedosyt i stale czułam, że Bóg oczekuje ode mnie jeszcze więcej. Doświadczając na co dzień ogromnej miłości Jego dotyku odnajdywałam stopniowo swoją drogę. Dzięki przyjaciołom trafiłam do O. Jacka, gdzie odbyłam indywidualne rekolekcje ignacjańskie, by móc całkowicie oddać siebie Bogu poprzez niesienie innym Dobrej Nowiny. Moim kolejnym krokiem było ukończenie kursu liderów komórek parafialnych. Teraz odczuwam działanie Ducha Świętego, który w wyraźny sposób wskazuje mi osoby również pragnące odnaleźć swoje powołanie w ewangelizacji i do których mogę dotrzeć. Nierzadko są to ludzie z wielu różnych parafii, których Boża łaska łączy w jednej wspólnocie. Na cotygodniowych spotkaniach odbywających się w duchu modlitwy nabieram coraz więcej sił i odwagi, a przede wszystkim otwieram swoje serce, by Duch Święty w nim działał.

jAsia

Msze święte

Dni powszednie:

600, 630, 700, 730
800, 830, 1800
piątek 1930 młodzieżowa 
 

Niedziele i święta:

 600, 800
 930 - młodzieżowa
1100 - dla dzieci
1230 - suma
1400, 1530, 1830
2000 - dla studentów

Msze w dni półświąteczne
600  700  800  900  1000
1515  1630  1800  1930

 

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy:
wtorki o godz. 18.00
Nabożeństwo do
Miłosierdzia Bożego:

czwartki po Mszy św. wieczornej
Początek strony

Template designed by kolejowa.net